A new hope

Ergens, een paar jaar geleden ben ik abrupt gestopt met schrijven. Van mijn verhaaltjes heb ik geen back-ups gemaakt en ook op andere platforms is niet veel meer te vinden. Ergens vind ik het wel jammer. Het waren leuke snapshots van mijn toenmalige leven en de transformatie van dikzak naar ultratrailer. Van de andere kant ben ik ook wel blij dat sommige blogs zo goed als onvindbaar zijn. Soms waren ze tenenkrommend slecht, nodeloos kwetsend, volslagen nietszeggend, haastig geschreven of ronduit slaapverwekkend. Die paar beter gelukte verhalen zitten gelukkig nog in mijn hoofd.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik tegenwoordig minder lul dan poets, maar ik geef eerlijk toe dat ik dan zou jokken. Ja, ik heb een mooie achtertuin hier in de Jura, ja, ik loop best vaak en ja, ik maak veel hoogtemeters. Maar het is vooral flierefluiten, lekker rondhobbelen en aldoende Zwitserland ontdekken. Moe word ik zelden en als het regent dan blijf ik lekker thuis of ga ik lekker droog ingepakt met de honden wandelen.

Ik denk dat ik gewoon wat tijd nodig heb gehad om te herstellen van jarenlange roofbouw, zowel fysiek als mentaal. Een herstelperiode die bijna 4 jaar heeft geduurd. Terugkijkend heb ik mezelf in 2015 en 2016 vakkundig over de kling gejaagd. Maxi-race, UTMB, Drenthe 200, ISU, Transvulcania, Arctic Triple, UTML, Limone (2 x) en nog een hele rits aan andere wedstrijdjes. En ja, mensen hebben me gewaarschuwd, maar natuurlijk was ik te eigenwijs om te luisteren. Tel daarbij op twee gebeurtenissen met een enorme impact en het recept voor een jarenlange (min of meer) radiostilte is daar.

Maar tijd heelt alle wonden. De eerste blog van 2020 is geschreven, het oude lijf is weer heel, de geest weer fris en ons leven staat inmiddels ook aardig op de rails. De tijd van al sukkeldravend de honden uitlaten is voorbij en sinds het begin van deze maand train ik weer op een schema. Een op maat gemaakt schema van iemand die ik dat klusje met liefde toevertrouw. Mijn ambitie? Heel blijven, sterker, lichter en sneller worden om zo hopelijk in de tweede helft van dit jaar een serieus lange race zonder al te veel kleerscheuren uit te lopen.

Klaar voor: nee.

Zin an: ja!

1020088(0)-01
Afgelopen weekend in Grindelwald

4 thoughts on “A new hope

  1. Veel plezier met je trainingen, leuk om te lezen dat het goed gaat!
    De laatste keer dat ik je tegenkwam, ik geloof op de roltrap van de Bijenkorf, ging het minder. ( Je vader was nog niet zolang daarvoor overleden, meen ik)
    Dus, een goed bericht.

    Liked by 1 person

  2. Amen. Ik weet nog hoe ik je op die Rotterdamse berg zag trainen. Blik op oneindig, moe, donkere kringen onder je ogen. En hoe ik blij voor je ben als ik je telkens zie genieten van je nieuwe speeltuin. Is je gegund.

    Liked by 1 person

  3. Heel herkenbaar, fijn dat je jezelf de tijd gaf om met een nieuwe mindset een doorstart te maken. Slow running door de bergen is zo prettig.
    Groet Michel

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.