Een donders mooi loopje

Shit, wat is het hier donker! Het is iets na 5 uur ‘s ochtends als ik de Verenaschlucht in loop en er achter kom dat het in de de kloof nog nacht is. Aan een lampje heb ik niet gedacht, omdat ik dacht dat het midden juni om dit tijdstip licht genoeg zou zijn. Langzaam wennen mijn ogen aan het schemerdonker en ik zie Jezus aan het kruis opdoemen, wat betekent dat ik rechtsaf moet slaan. Het voordeel van parcourskennis komt me zo meteen goed van pas, in het donker is het smalle paadje bijna niet zien. De korte klimmetjes die volgen zijn lekker om er een beetje in te komen, als opwarmertje voor de 11 pieken van de Solo11Peaks.

De Solo11Peaks is een solorace van 75 kilometer over 11 pieken in Kanton Solothurn waarbij meer dan 5000 meter geklommen moet worden (in de praktijk lijken het er eerder 5600 te zijn). Als je de ronde binnen de 11:11:11 volbrengt dan verdien je geen buckle, maar een bügel. Een uitdaging die al langer in mijn hoofd zat, en waarbij de Coronacrisis me het laatste zetje heeft gegeven om dit samen met Janna om te zetten in een echte race. Er is een website, een route, een tracker en een scherpe FKT van Peter van der Zon. Peter liep de race in een razendsnelle tijd van 10h53 en toonde zo meteen aan dat een tijd van 11:11:11 te doen is. Althans, voor een goede loper. Een heel goede loper.

Inmiddels is het wat lichter geworden en ben ik begonnen aan de eerste lange klim naar de top van de Balmfluechöpfli. Als ik een bochtje omdraai zie ik ineens een wel heel erg uit de kluiten gewassen kat zo’n 50 meter voor me lopen. Het beest reageert door met een grote sprong in de bosjes te verdwijnen. Aan het korte staartje zie ik dat het een lynx is. Een bizarre en unieke ontmoeting en licht euforisch loop ik naar de top. Boven schijnt de zon en voel ik voor het eerst dat het een warm dagje gaat worden. Gelukkig heb ik genoeg water meegenomen, en er zijn genoeg bronnen onderweg om water bij te vullen.

De kop is eraf. Ik voel me goed en mijn lichaam en hoofd schakelen over naar de ultrastand.  Het is een staat waarbij tijd er niet meer toe doet en uren minuten lijken te worden. Het lichaam gaat in een stand dat het uren vol kan houden. Door de vochtige warmte ga ik iets minder hard dan verwacht, maar ik maak me er niet druk om. Ik zit in een goede flow: drinken, eten, lopen. Chamben, Wanneflue, Röti. Vlak na Balm heb ik de dag voordien een tasje met wat eten verstopt in een holle boom, en iets verderop kan ik mijn softflasks bijvullen met lekker fris bronwater. 

De door mij intens gehate klim van Welschenrohr naar de Weissenstein gaat beter dan verwacht, maar vlak onder de top verloop ik me en kom ik aan de verkeerde kant van de graat uit. Ik loop parallel aan het pad door en kom in een modderig off-trail stuk uit. Met soppende schoenen kom ik uiteindelijk weer op het juiste pad en ik vervloek mezelf: meneer de racedirector die zijn eigen route niet kent….. Anyway, het aantal extra gelopen meters valt mee en het heeft me hoogstens 5 minuten bonustijd opgeleverd.  Het middenstuk van de Solo11Peaks van de Weissenstein naar de Grenchenberg is niet het moeilijkst. Net even wat minder hoogtemeters en de paden zijn goed te belopen. De zon brandt alleen onverbiddelijk, het is drukkend warm en in dit deel van de route loop je wat meer door weides waardoor het extra warm voelt. Ik drink en ik drink (en ik drink) en bij ieder waterbak maak ik mijn petje nat om niet oververhit te raken.

Bij de Grenchenberg mag ik mijn favoriete afdaling doen, een steil paadje met zigzagjes en kettingen dat eindigt bij restaurant Bettlachberg.  Beneden aangekomen bedenk ik me ineens dat ik zin heb in soep, bier en cola. Het restaurant is open, en ik plof neer op het terras. De halve liter alcoholvrij bier is binnen twee minuten weg, de zoute soep slurp ik snel naar binnen en de cola is het perfecte toetje. Herboren begin ik aan de korte klim naar de Bettlachstock, een prachtig bergje dat op de nominatie staat om op de lijst van werelderfgoed te worden geplaatst. De afdaling naar Selzach is lang, maar goed te doen. Eenmaal beneden mag ik aan de andere kant van het beekje weer omhoog. Maar niet voordat ik mijn tweede zakje met eten veilig onder een boom vandaan heb gepeuterd. Ik neem een buisje met elektrolyten en vraag me af waar de bitterzuurzoete smaak vandaan komt. Ik bekijk de ingrediëntenlijst snel en zie cafeïne en guarana in de lijst staan. Ik zie het niet alleen, ik voel het ook vrijwel meteen. Strakstrakinmijntrainingspak hak ik omhoog naar de Stahlfluh.

Boven op de Stahlfluh heb je een fantastisch uitzicht over het Mittelland, de Jura en de Alpen. Ik heb ook een mooi uitzicht op flinke donderwolken, die nu nog ver genoeg weg lijken te zijn, maar treuzelen is nu geen optie meer. De afdaling over de Hexenweg is tricky: kettingen, smal, exposed en glad, maar ik kom zonder kleerscheuren beneden. In gestrekte draf loop ik richting Schauenburg, wetende dat ik nog maar één echte klim hoef te doen, naar de top van de Hasenmatt, het hoogste punt het Kanton. In de verte hoor ik het echter al rommelen en het begint snel te betrekken. Als in: heel snel, ik zie de wolken van beneden omhoog kolken. Het is eigenlijk niet eens een beslissing, mijn Solo11Peaks poging eindigt hier. De klim naar de Hasenmatt is niet lang, binnen een half uur sta je normaalgesproken boven. Maar dan sta je ook echt boven. In dit geval: op een kale piek, zonder bomen in een flinke onweersbui.

Ik stuur Janna een bericht dat ik zo snel mogelijk naar beneden kom, en terwijl ik dat doe barst de bui los. Eerst komt de regen, in dikke druppels. Daarna de wind, die als een soort van enorm monster door het bos komt aanrollen. Ik hoor achter me bomen kraken en er komen takken naar beneden. Daarna komt de bliksem en de donder. Ik hol naar beneden. Vermoeidheid voel ik niet meer, adrenaline werkt overduidelijk nog een stuk beter dan guarana en cafeïne. Na een paar kilometer lijk ik uit de bui te lopen en kom ik iets tot rust, totdat ik bij de voet van de Weissenstein aankom, waar het weer bar en boos is. Twee keer slaat de bliksem redelijk dichtbij in. Eigenlijk zou ik een veilig plekje moeten zoeken, en ik maak me zorgen over mijn stokken, die prima antennes zijn. Ik besluit door te lopen, en na 20 minuten kom ik gelukkig veilig thuis aan.

Een verstandige beslissing: dat is een beetje de teneur van veel van de reacties. Ik kan er niet zoveel mee, al was het maar dat je dit rondje niet kunt lopen als je je beperkt door te denken in dat soort termen. Juist door verder te gaan dan je eigenlijk durft of dacht te kunnen leer je je grenzen te verleggen. En dat is iets anders dan roekeloosheid. Bij onweer heb je simpelweg geen keuze, dan ga je de berg niet op. Maar goed, ik kan lullen wat ik wil, het blijft een dikke vette dnf. En dat moet worden rechtgezet, ergens over een paar weken ga ik het gewoon nog een keer proberen. Dat is het voordeel van je eigen race in je achtertuin.

Solo

Daar zit je dan.

Je zit thuis. Alleen of samen, met of zonder kinderen, met je huisdier of zonder. De eerste dagen was het nog wel leuk, maar het begint te wennen en je begint je te vervelen, te ergeren of alleen te voelen. Je kunt niet meer afspreken met vrienden om uit eten te gaan, je kunt niet meer naar de sportschool en een strandwandeling of gezellig shoppen is ook not-done. Life sucks.

En nu?

Sommige mensen zijn bang, voor het virus, de toekomst en het lot van naasten. Filmpjes, grafieken en complottherieen voeden de angst alleen maar. Anderen vervelen zich te pletter en weten niks beters te verzinnen dan het meedoen aan stompzinnige spelletjes op Facebook. Deel foto’s van een berg, je hond of je jeugd. Alle plaatsen waar je ooit bent geweest. Je favoriete artiest. Weer anderen zijn boos. Op elkaar of anderen, op Rutte, op het RIVM, op mensen die hamsteren of naar het strand gaan.

Bang, verveeld of boos.

Dat zijn zo’n beetje de smaken die er in de aanbieding zijn. En dat is prima, zolang je er maar niet in blijft hangen. Mijn dagen zijn ook saai(er), ook ik ben af en toe boos en soms ben ik ook bang voor wat ons allemaal nog te wachten staat. Maar ik besef me ook dat de situatie er niet beter van wordt. Integendeel. Het kost alleen maar energie. Energie die ik liever in andere dingen steek.

Zo loop ik al een tijd rond met een idee voor een solo race. Een race die je op elk moment kan lopen. Er komt een route, een aandenken, een douche, een klassement en een tracker. Er komen geen wachtrijen, geen tijdslimieten, geen hoge inschrijfgelden en geen commerciele toestanden. Terug naar hoe trailen ooit is begonnen.

Volgens mij is de tijd rijp voor de Solo11Peaks!

Who’s in?

91185530_263416501328836_1452599892747747328_n

Alle beperking maakt gelukkig

Hoelang is dit nu aan de gang? Een paar weken geleden was het nog een ver-van-mijn-bed show. Het griepje zou in China blijven. Daarna deden we wat lacherig over Italie. Nu is het hier en beginnen we ons langzaam te realiseren dat dit niet zomaar een griepje is. We hebben gehamsterd, geapplaudiseerd en we zijn naar het strand en de Gamma geweest. Stapje voor stapje wordt onze wereld kleiner, totdat we straks wellicht allemaal voor een paar weken verplicht thuis moeten blijven.

Maar goed, we hebben er aan kunnen wennen. Geen Rotterdam marathon, geen biertje in de buurtkroeg, geen voetbal, geen wielerklassiekers, geen driegangenmenu, geen songfestival, geen vakantie, geen meubelboulevard, geen festivals, geen Maxmania, geen bezoekjes aan je oma, geen school en voor sommigen geen werk.

En nu? De verveling lijkt toe te slaan. De ene leeghoofdige Facebook challenge volgt op de andere. Mensen schrijven zich alvast in voor een marathon in 2021. Netflix is overbelast, net als PornHub. Er wordt geklaagd over mensen die klagen over mensen die naar Zandvoort gaan. En er wordt gedeeld, veel gedeeld.

En dat delen, daar moeten we vooral mee doorgaan. En dan heb ik het niet over het delen van ellendige IC foto’s of tabellen met de meest recente besmettingscijfers. Want daar wordt de situatie echt niet anders van. Stop daar maar gewoon mee. Nee, ik heb het over delen wat je doet nu je niet meer kunt doen wat je altijd deed. Wat doe je vandaag?  Wat doe je anders? Wat zou je anders moeten doen? Waar ben je mee gestopt? Waar zou je mee moeten stoppen? Waar zou je mee moeten beginnen? Waar word je echt gelukkig van? Heb je daar al over nagedacht?  En vooral: wat houdt je tegen om het nu te doen?

Inspiratie nodig?

Janna heeft onze garage omgebouwd tot een serieuze paincave

Ik ben begonnen met kweken van allerlei soorten groente via de Kratky methode

We bakken elke dag een vers brood

We zijn begonnen met het uitwerken van een nieuw raceconcept, helemaal passend bij deze tijd

We hebben de platenspeler afgestoft en luisteren naar oud en nieuw vinyl

Onze lokale hardloopwinkel SOL-ID biedt online Pilates lessen aan

De boer in de buurt bakt brood en verkoopt zijn producten vanaf de boerderij in plaats van op de weekmarkt

DJ Bakplaat draait live verzoekplaatjes op FB

Kaj gaat 100 push-ups doen

En wat doe jij?

 

De meeste mensen deugen

“Ik ben gestopt met het volgen van het nieuws, want daar word ik niet vrolijk van.”

Hij neemt een slokje van zijn latte en gaat verder met zijn relaas: “Kranten brengen alleen maar negatief nieuws: over oorlogen, het klimaat, Trump, virussen, vluchtelingen en boerenprotesten. En dat terwijl mijn buurvrouw vorige week een poesje heeft geadopteerd uit het asiel. En al mijn vrienden scheiden hun afval. Al-le-maal. Ik bedoel maar: de meeste mensen deugen.”

Ik kijk hem aan en vraag hem of hij dan niet geïnteresseerd is in anderen of in de wereld om hem heen.

Hij reageert wat kribbig, “Eeeeh, natuurlijk ben ik wel geïnteresseerd in de wereld om me heen, maar daarvoor hoef ik toch niet de krant te lezen of TV te kijken? Ik bedoel, daarvoor heb je toch Facebook en Twitter?”

Ondertussen trilt zijn telefoon aan de lopende band.

“Ik heb er gisteren een blogje over geschreven en daar krijg ik zo-veel lieve reacties op. Mensen zijn gewoon klaar met al die negativiteit. Lees deze reactie maar eens: Geen krant lezen geeft je een veel gezondere en meer realistische kijk op de wereld. En bovendien heb je dan meer tijd voor hardlopen, uitslapen, goede boeken lezen en nog veel meer leuks dat het leven te bieden heeft.

Hij kijkt me glunderend aan.

“Mooi he? Maareh, als je het niet erg vindt, ik moet verder. Nog een beetje lanterfanten, een selfie posten op Instagram en een klein stukje hardlopen”

Hij staat op, trekt zijn jas aan en onderweg naar de uitgang van het hippe koffietentje keert ‘ie zich nog een keer om.

“Weet je, ik denk dat ik er een boek over ga schrijven! Ik heb al een titel bedacht: 100 dagen zonder nieuws.”

Ik zucht.

De meeste mensen deugen inderdaad.

Helaas lijken veel van die mensen in meerdere opzichten op struisvogels.

A new hope

Ergens, een paar jaar geleden ben ik abrupt gestopt met schrijven. Van mijn verhaaltjes heb ik geen back-ups gemaakt en ook op andere platforms is niet veel meer te vinden. Ergens vind ik het wel jammer. Het waren leuke snapshots van mijn toenmalige leven en de transformatie van dikzak naar ultratrailer. Van de andere kant ben ik ook wel blij dat sommige blogs zo goed als onvindbaar zijn. Soms waren ze tenenkrommend slecht, nodeloos kwetsend, volslagen nietszeggend, haastig geschreven of ronduit slaapverwekkend. Die paar beter gelukte verhalen zitten gelukkig nog in mijn hoofd.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik tegenwoordig minder lul dan poets, maar ik geef eerlijk toe dat ik dan zou jokken. Ja, ik heb een mooie achtertuin hier in de Jura, ja, ik loop best vaak en ja, ik maak veel hoogtemeters. Maar het is vooral flierefluiten, lekker rondhobbelen en aldoende Zwitserland ontdekken. Moe word ik zelden en als het regent dan blijf ik lekker thuis of ga ik lekker droog ingepakt met de honden wandelen.

Ik denk dat ik gewoon wat tijd nodig heb gehad om te herstellen van jarenlange roofbouw, zowel fysiek als mentaal. Een herstelperiode die bijna 4 jaar heeft geduurd. Terugkijkend heb ik mezelf in 2015 en 2016 vakkundig over de kling gejaagd. Maxi-race, UTMB, Drenthe 200, ISU, Transvulcania, Arctic Triple, UTML, Limone (2 x) en nog een hele rits aan andere wedstrijdjes. En ja, mensen hebben me gewaarschuwd, maar natuurlijk was ik te eigenwijs om te luisteren. Tel daarbij op twee gebeurtenissen met een enorme impact en het recept voor een jarenlange (min of meer) radiostilte is daar.

Maar tijd heelt alle wonden. De eerste blog van 2020 is geschreven, het oude lijf is weer heel, de geest weer fris en ons leven staat inmiddels ook aardig op de rails. De tijd van al sukkeldravend de honden uitlaten is voorbij en sinds het begin van deze maand train ik weer op een schema. Een op maat gemaakt schema van iemand die ik dat klusje met liefde toevertrouw. Mijn ambitie? Heel blijven, sterker, lichter en sneller worden om zo hopelijk in de tweede helft van dit jaar een serieus lange race zonder al te veel kleerscheuren uit te lopen.

Klaar voor: nee.

Zin an: ja!

1020088(0)-01
Afgelopen weekend in Grindelwald

UTMB 2020 – loting

Vandaag zijn de resultaten van de loting voor de UTMB bekend gemaakt. De een is blij, de ander is teleurgesteld. De blije mensen mogen een paar honderd euro bij elkaar schrapen om zichzelf definitief te registreren, de teleurgestelden mogen op zoek naar een alternatieve uitdaging.

En alternatieven zijn er gelukkig genoeg! Hieronder vind je een overzicht van drie mooie races in Zwitserland die in dezelfde periode plaatsvinden:

Swiss Peaks, 165km, 10500D+, 3 september

Swiss Alps, 160km, 10440D+, 14 augustus

Montreux Trail Festival, 112km, 8500D+, 25 juli

Of je nou ingeloot bent of op zoek bent naar een vervangende uitdaging: het is zaak dat je op tijd begint met trainen en hoogtemeters maken. Nu kun je die hoogtemters natuurlijk prima maken op de loopband, een viaduct, vuilnisbelt of Limburgse molshoop. Maar geef toe: dat blijft een beetje behelpen.

Als je serieus wilt trainen dan zul je toch echt naar de bergen moeten. En laten wij nou een paar prachtige bergen in onze Zwitserse achtertuin hebben liggen. Voor een vriendenprijs kun je overnachten in een van onze gastenkamers, maken wij een loopprogramma dat aansluit bij je plannen en gaan we met je mee zodat je je geen zorgen hoeft te maken over de route. En na afloop schuif je aan voor een heerlijke maaltijd.

Lijkt dit je wat of heb je vragen? Neem dan gerust contact met ons op om de mogelijkheden te bespreken!

Uitzicht vanaf de Roti

Weissensteinlauf

De cijfers liegen niet. 81ste van de 335 mannen. Bijna 25 minuten langzamer dan de snelste man, 20 minuten langzamer dan de snelste vrouw en 7 minuten langzamer dan de snelste man in de categorie 65+. En eerlijk is eerlijk, harder dan dit kon ik echt niet bij de Weissensteinlauf.

Excuses te over: blessures, te zwaar, te veel gin tonics, de leeftijd, te warm, te veel asfalt, te kort. Ik heb ze allemaal opgevoerd, of anderen hebben het voor me ingevuld. Smoesjes, allemaal smoesjes. Een paar jaar geleden was het een vanzelfsprekendheid: ik trainde veel, hard en specifiek. En juist dat veel en hard trainen is iets wat ik moelijker vind op te brengen tegenwoordig. Ik loop nog steeds een keer of vijf, soms zes per week. Maar lopen is nog geen trainen, ik doe maar wat. En altijd op een tempo dat lekker voelt.

En toch…. Ook al ging het gisteren niet echt lekker, ik geniet wel van het opspelden van een startnummer, de strijd met mezelf en anderen, het finishen en de interactie met andere lopers. Misschien is dat de sleutel wel: simpelweg wat vaker aan de start van een race verschijnen.

Uitgetest

De eerste twee Juraxtreme testweekends zitten erop. Omdat er deze winter veel sneeuw is gevallen in de Jura was het af en toe een beetje puzzelen met de hardlooproutes, maar uiteindelijk hebben we meer dan voldoende uitdagende horizontale en verticale kilometers kunnen maken.

Er is gefietst en zelfs gezwommen in buitenwater. We hebben worsten gebakken, kaasfondue gegeten en vuurtje gestookt. Er zijn ervaringen gedeeld en nieuwe vrienden gemaakt. We hebben geluierd in de zon, jagertee gedronken, gebadderd in de jacuzzi en vuurtje gestookt.

Tom, Erik, René en Sabine: bedankt!

De winter is voorbij, de sneeuw is bijna weg, langzaam wordt het groen buiten. Het is lente! Wil je een keer meemaken hoe het is is om in de bergen te wonen en te trainen? Wil je een weekend specifiek trainen voor je volgende trail of xtri? Wil je lekker eten en genieten van de rust? Op 17 en 24 mei hebben we nog plek.

Neem gerust contact met ons op als je vragen of specifieke wensen hebt!

René in actie tijdens het Xtri testweekend

From Dusk Till (nog lang niet) Dawn

Een paar jaar geleden liep ik veel trails in de Ardennen. Het vaste recept was toen: de schade beperkt houden in de technische stukken en tijd proberen te pakken op de makkelijkere delen van het parcours. Tegenwoordig is het andersom bleek zaterdagnacht bij de From Dusk Till Dawn nighttrail.

Op de technische stukken liep ik harder dan iedereen om me heen, op de renbare stukken werd ik links en rechts ingehaald. Op zich prima, ware het niet dat de FDTD naar mijn smaak te veel van die renbare stukken bevatte. Asfaltwegen, brede landwegen of bospaden, al dan niet bedekt met een laagje sneeuw, allemaal prima renbaar. En dan afgewisseld met af en toe een mooie single track met wat rotsen. Te weinig dus naar mijn zin. Maar nogmaals, dat is een kwestie van smaak (en training wellicht).

In 2014 had ik het vast een fantastisch (want: snel) parcours gevonden, nu werd ik al snel wat knorrig van het gebrek aan hoogtemeters en technische passagers. Tijdens de race werd mijn gebrek aan hardloopkilometers en snelheid daarentegen al snel pijnlijk duidelijk. Ik kon niet mee met de snelsten en mijn benen begonnen al vlot te protesteren. De sporadische smalle paadjes waren daarom een fijne afwisseling, want dan hoefde ik eindelijk even niet hard te lopen. Maar daaarna volgden er weer kilometers aan min of meer vlakke paden en steeds stijvere benen.

Lang verhaal kort: na 1 rondje van 43 kilometer en 4 uur 50 lopen vond ik het genoeg, een ervaring rijker en een illusie armer. Gelukkig bleef het in de herberg nog heel lang gezellig met wat oude (en minder oude) bekenden. Dat alleen is al een reden om binnenkort weer eens naar de Ardennen af te reizen!

2019, een nieuw avontuur (ook voor jou!)

Ruim een jaar geleden zijn wij (Janna Brand en Ronnie Duinkerken) verhuisd naar Zwitserland. Na een hectisch eerste jaar, waarin we ons oude huis hebben verkocht, twee keer zijn verhuisd en allebei een nieuwe baan hebben gevonden is ons leven in een wat rustiger vaarwater beland.

Dat betekent dat we nu eindelijk tijd hebben om een volgende droom waar te maken. En voor die droom hebben we jullie nodig. En dat is precies de reden waarom je hier op JuraXtreme bent beland. We willen jullie namelijk met onze achtertuin (de Jura) kennis laten maken. En niet dat alleen, we willen ook onze jarenlange ervaring op het gebied van trailrunning en extreme triathlons met jullie delen.

Lang verhaal kort: in eerste instantie gaan we trainingsweekenden en eendaagse trailtours aanbieden. In grote lijnen weten we al hoe we dit aan gaan pakken, maar we willen een en ander graag een keer testen met vrijwilligers.

Daarom zoeken we voor twee weekenden (22-25 februari en 15-18 maart) proefkonijnen. Tijdens dit weekend verblijf je gratis in een van onze gastenkamers en zorgen wij voor trainingen die aansluiten bij jouw doel voor 2019. Jij geeft ons na dit weekend eerlijke feedback en uiteraard deel je je ervaringen online.

Heb je interesse? Neem dan contact met ons op. We willen graag weten wat je hoofddoel is voor dit jaar en wat je verwacht van een trainingsweekend. Ook horen we graag of je alleen wilt komen, of met vrienden/familie.

PS: We zouden het heel tof vinden als je ons een like wilt geven op Facebook en ons gaat volgen op Instagram.

Update (07/01): we zijn overweldigd door het aantal reacties. We hebben een selectie gemaakt en iedereen die interesse heeft getoond heeft inmiddels een persoonlijk antwoord gehad. Bedankt allemaal! Binnenkort laten we jullie weten wanneer de eerste echte trainingsweekenden plaatsvinden. 

Onze achtertuin